Güneş 1. evde kişiyi, özel olarak bir şey göstermeye çalışmadığında bile görünür kılar. Onda doğal bir varlık hissi vardır: bir alana girer ve insanlar onu hesaba katmaya başlar. Bazen bu parlak, özgüvenli ve neredeyse soylu biçimde görünür; bazen daha sessizdir, ama yine de fark edilir. Birinci ev beden, imaj, ilk izlenim, yürüyüş, konuşma tarzı ve dünyada yer kaplama hakkıyla bağlantılıdır; bu yüzden Güneş burada kolay saklanmaz.
Böyle biri çoğu zaman çocukluktan itibaren üzerine bakıldığını hisseder. Ona söz verilir, ondan tepki beklenir, değerlendirilir, karşılaştırılır, öne çıkarılır. Bu güçlü bir dayanak olabilir: kişi hayatın arka planı değil, aktif katılımcısı olmaya alışır. Ama aynı durum iç gerilim de yaratabilir; sanki sürekli özgüvenli, değerli ve içten hissettiğinden daha güçlü görünmek zorundaymış gibi.

