Günəş və Saturnun qarşıdurması şəxsi gücü qanun, borc, qorxu və zamanın qarşısına qoyur. İnsan erkən hiss edə bilər ki, həyat onu sadəcə özünü göstərməyə çağırmır, əvvəlcə yoxlamaya dayanmağı tələb edir. Sevinc, inam, tanınma, özü olmaq haqqı həmişə sərbəst gəlmir. Bir qütbdə Günəş dayanır: yaşamaq, seçmək, parıldamaq, sevmək, yaratmaq istəyirəm. Digərində Saturn: cavab vermək, dözmək, yerinə yetirmək, uyğun olmaq, nəticələri xatırlamaq lazımdır.
Bu ox çox vaxt xarici fiqurlar vasitəsilə görünür: sərt valideyn, rəhbər, müəllim, partnyor, qanun, sistem, insanı sanki saxlayan şərait. Amma qarşıdurmanın vəzifəsi Saturnu məğlub etməyə endirilmir. İnsan yalnız məhdudiyyətlərə üsyan edirsə, formasını itirir. Onlara tam tabe olursa, Günəş sönür. Ona nə başqasının təsdiqindən, nə də daimi özünü cəzalandırmadan asılı olmayan daxili nüfuz böyütmək lazımdır.


