Günəş və Askendentin birləşməsi şəxsiyyəti ilk təəssüratdan görünən edir. İradə, özünühiss, bədən, duruş və məkana daxil olma üsulu demək olar aralıqsız birləşir. İnsan nadir hallarda diqqətdən kənar qalır: nümayişkarlığa can atmaya bilər, amma yenə də varlıq, xarakter gücü və özü olmaq haqqı yayır. Xarici obraz çox vaxt onun Günəş təbiətini birbaşa ötürür: özünəinam, yaradıcı impuls, qürur, düzlük, birinci şəxsdən hərəkət etmək istəyi.
Günəş çox zədələnməyibsə və insan təbiətinə qarşı yaşamırsa, bu mövqe böyük həyat enerjisi ehtiyatı verir. Ona başqasının ssenarisini oynamaq yox, istiqaməti özü seçdiyini hiss etmək vacibdir. Ardınca apara, ilhamlandıra, təşəbbüs götürə, ətrafında üslub formalaşdıra bilər. Xarici görünüş, yeriş, səs, üz ifadəsi çox vaxt təsirinin bir hissəsinə çevrilir.


